Ο Παύλος άφησε την τελευταία του πνοή από μια μαχαιριά στην καρδιά, στο Κερατσίνι. Αποφάσισαν «υπό την επήρεια μιας κατά φαντασίαν ιδεολογίας», να πάρουν μια ζωή και να αφήσουν μια μάνα μόνη.

Ο Παύλος ήταν γιος και αδερφός, θα μπορούσε κάποτε να γινόταν και πατέρας, αν δεν τον σκότωναν. Θα τα μάθαινε να αγαπούν και να βοηθούν τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, να σέβονται τον διπλανό τους και να παλεύουν για τα πιστεύω τους και για το δίκαιο που αξίζει στον κόσμο.

Η Μάνα έχασε τον Παύλο, αλλά απέκτησε χιλιάδες παιδιά, αγόρια-κορίτσια, άνδρες-γυναίκες, μεγάλοι-μικροί που της ανοίξαμε την αγκαλιά μας. Την Μάνα όλων μας. Η Μάγδα δεν έχει πια λόγια μετά από τον χαμό του Παύλου, μα έχει όλους εμάς δίπλα της. Για να  μην υπάρχει κανένας άλλος Παύλος πια αδικοχαμένος και καμία άλλη Μάγδα πονεμένη.

Στις 7 του μήνα στο Εφετείο, επιβάλλεται να παραστούμε όλοι, να γίνουμε μια γροθιά και να φωνάξουμε πως «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ». Ούτε οι άμεσα ενδιαφερόμενοι αλλά ούτε και οι περίπου 400.000 ψηφοφόροι τους. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για την δικαίωση του Παύλου και για όσους ήρθαν αντιμέτωποι με τη βία από αυτά τα απάνθρωπα πλάσματα. Όλοι και όλες στο Εφετείο, θα γίνουμε ένα, για να κερδίσουμε αυτή την μάχη και να πατάξουμε τον φασισμό. Θα είναι η αρχή του τέλους τους.

Για τη Μάνα, για τον Παύλο, για όλους εμάς.