Ο Tim Burton έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και κατατάσσεται στη λίστα με τους πιο επιτυχημένους σκηνοθέτες στο Hollywood.

Οι ταινίες του έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς υπερβολικές. Ωστόσο, κάθε μια από αυτές, έχει ένα ή και περισσότερα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Έχω παρατηρήσει κάποια και αποφάσισα να σας τα παρουσιάσω.

Η ομίχλη, τα σκούρα χρώματα, τα εκκεντρικά κτίρια και η μυστηριώδης αισθητική του τοπίου είναι εκείνα τα στοιχεία που επικρατούν στις περισσότερες ταινίες του Burton. Επιπλέον, υπάρχουν κάποια στιγμιότυπα, τα οποία φαίνεται να είναι ασυνήθιστα στα μάτια μας. Για παράδειγμα, στο έργο ‘’Edward Scissorhands’’, η πολύχρωμη και ευτυχισμένη γειτονιά, βρίσκεται δίπλα σ’ έναν επικίνδυνο λόφο μ’ ένα σκοτεινό και τρομακτικό κάστρο στην κορυφή. Οι θεατές θα αναρωτηθούν: “Γιατί να υπάρχει ένα κάστρο σε μια φιλική γειτονιά;”

Όχι μόνο τα μέρη, αλλά και οι χαρακτήρες είναι συνήθως τρομακτικοί . Έχουν ανοιχτόχρωμο δέρμα, μεγάλα μάτια με μαύρους κύκλους κάτω από αυτά, σκούρα και ακατάστατα μαλλιά, είναι λεπτοί και φορούν μαύρα ή ανοιχτόχρωμα ρούχα. Η εμφάνισή τους είναι περίεργη σε σύγκριση με τους κανονικούς ανθρώπους στον πραγματικό κόσμο.

Οι ηθοποιοί έχουν έντονο γοτθικό μακιγιάζ, απαλό δέρμα, μακριά μαλλιά και συνήθως μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια τους.

Oι κούκλες, όπως ο χαρακτήρας «Frankenweenie» έχουν «σπάνια» χαρακτηριστικά προσώπου (μακριά πρόσωπα και οστά, τεράστια μάτια, κοντή μύτη, πυκνά μαλλιά, μακριά ή κοντά πόδια, πολύ λεπτό σώμα, μεγάλο κεφάλι).

Οι πρωταγωνιστές είναι συνήθως ντροπαλοί, εσωστρεφείς και λυπημένοι, όπως ο Victor Frankenstein, ένα ήρεμο και έξυπνο παιδί, του οποίου ο μόνος φίλος είναι ο σκύλος του ή η Lydia Deetz, ένα λυπημένο κορίτσι, που θέλει να βοηθήσει δύο φαντάσματα, τα οποία είναι παγιδευμένα στο σπίτι της.

Κάθε χαρακτήρας του Burton, έχει το δικό του πρωτότυπο στιλ και μια ασυνήθιστη συμπεριφορά, όπως το ‘’ Weird Girl ‘’με την παράξενη γάτα της, ο Willie Wonka και το εργοστάσιο σοκολάτας του, ο Mad Hatter, ο οποίος πίνει τσάι με το Λευκό Κουνέλι, έχει μια ιδιαίτερη χροιά και γελάει χωρίς λόγο.

Κάθε ταινία περιέχει μια σκηνή με άτομα που κάθονται στο τραπέζι.
Οι κύριοι χαρακτήρες συνήθως δεν ασχολούνται με ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα και αυτός είναι ο λόγος της απόρριψής τους από την κοινωνία . Με αυτόν τον τρόπο, ο Tim Burton παρουσιάζει προβλήματα που ίσως απασχολούν και τον ίδιο.

Αν σας ενδιαφέρουν παρόμοια άρθρα για τον Κινηματογράφο και τον Πολιτισμό, ακολουθήστε μας σε FacebookInstagram ή κάντε εγγραφή στο Newsletter μας!