Ένας ολόκληρος χρόνος χωρίς θέατρα με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Πώς να γιορτάσεις μια τέτοια μέρα; Μοιάζει, ίσως, με ειρωνεία με όλα τα θέατρα να είναι κλειστά.

Πότε ήταν άραγε η τελευταία φορά που βρεθήκατε σε κάποια θεατρική σκηνή;

Πόσες ενοχές μπορεί να νιώσατε που χάσατε εκείνη την παράσταση που όλοι οι φίλοι σας μιλούσαν αλλά δεν προλάβατε να πάτε, όταν ανακοινώθηκε το κλείσιμο και αναγκάστηκε να ρίξει αυλαία;

Πότε θα είναι και πάλι ανοιχτά τα θέατρα;

Πολλά τα ερωτήματα, χωρίς να ξέρουμε απαραίτητα τις απαντήσεις. Ίσως και να μην έχει νόημα.

Χρειαζόμαστε τα θέατρα ανοιχτά. Η τέχνη που τόσο λεηλατήθηκε μέσα στην Πανδημία, ήταν και αυτή που τελικά μας κράτησε την καλύτερη παρέα στον εγκλεισμό. Θα το θυμόμαστε αυτό; Θα κάνουμε κάτι για να το ανταποδώσουμε;

Στο ξέσπασμα του #metoo που συγκλόνισε το εγχώριο θέατρο, η ανάγκη μας να δούμε ένα καθαρό θέατρο όταν επιστρέψουμε στις θέσεις μας είναι ακόμη πιο μεγάλη. Η ανυπομονησία η δική μας και των δημιουργών δεν έχει τέλος.

Θέλουμε, λοιπόν, ανοιχτά και καθαρά θέατρα και τα θέλουμε άμεσα για να μπορέσουμε να γιορτάσουμε όπως της πρέπει την παγκόσμια ημέρα θεάτρου.

Μετά από έναν χρόνο πανδημίας, ο κόσμος του θεάτρου βιώνει μία από τις χειρότερες κρίσεις του, αλλά η ελπίδα και η ανθεκτικότητα του κλάδου απέτρεψαν την κατάρρευσή του και, εν πάση περιπτώσει, προκάλεσε την επανεφεύρεση του, επιτρέποντάς του να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα από τις οθόνες μας.

Ας “γιορτάσουμε”, λοιπόν, όσο μπορούμε, την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου με ένα σύντομο video που θα μας πάει έξω από μεγάλες σκηνές και θα μας γεμίσει με ελπίδα ότι σύντομα θα επιστρέψουμε και πάλι για να ακούσουμε τον ήχο που μας έλειψε περισσότερο… εκείνα τα τρία κουδούνια.

Παγκόσμια ημέρα θεάτρου
Παγκόσμια ημέρα θεάτρου