Friday, October 22

Πώς αναλαμβάνουμε την ευθύνη και επωφελούμαστε από όσα μας συμβαίνουν;

Η σκέψη είναι ένας σιωπηλός διακόπτης ο οποίος θέτει σε κίνηση το πεπρωμένο του άνθρωπο. Κάθε μεγάλη εφεύρεση προήλθε από μια δημιουργική σκέψη, η οποία όταν υποστηρίζεται από την πίστη και την προσπάθεια μετατρέπεται σε ορατή πραγματικότητα. Αυτή είναι άλλωστε που μας βοηθάει να ξεπεράσουμε κάθε υλικό ή σωματικό εμπόδιο και να περάσουμε στη δράση,  με το να ανακαλύπτουμε και να χρησιμοποιούμε τις εσωτερικές δυνάμεις και ικανότητες μας.

Η υλοποίηση μια σκέψης είναι η απόφαση σε συνδυασμό με τη δράση και είναι αυτή που θα καθορίσει το πεπρωμένο μας. Το μέλλον μας διαμορφώνεται από τις μικρές αποφάσεις που λαμβάνουμε καθημερινά. Όταν οι αποφάσεις αυτές δεν λαμβάνονται συνειδητά, τότε επιτρέπουμε στους άλλους και στις συνθήκες να αποφασίσουν για εμάς.

Το ερώτημα λοιπόν εδώ είναι κατά πόσο αναλαμβάνουμε την ευθύνη για όσα μας συμβαίνουν;

Προσπαθώντας να αντλήσουμε βραχυπρόθεσμη ικανοποίηση παίρνουμε αποφάσεις που δημιουργούν μακροπρόθεσμα πόνο. Όταν λοιπόν φτάνει μια κατάσταση της ζωής μας σε αδιέξοδο, πείθουμε τον εαυτό μας ότι τα προβλήματα είναι μόνιμα και άλυτα.

Αν συνειδητοποιήσω ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας και τα προβλήματα μας, τότε θα κατανοήσουμε ότι με τη στάση μας είτε τα συντηρούμε είτε μπορούμε να τα εξαλείψουμε. Μια αλλαγή στη συμπεριφορά μας μπορεί να επιφέρει τεράστια βελτίωση στη ποιότητα της ζωής μας.

Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε κάποια δυσκολία αποφασίστε να αναλάβετέ δράση, έστω και μικρή.

Πώς θέλεις να διαχειρίζεσαι τις καταστάσεις;

Τι επιθυμείς να κάνεις διαφορετικά;

Πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι για να επιτύχεις τους στόχους σου;

Ποτέ δεν ξέρεις τι συνέπειες μπορείς να φέρεις σε κίνηση…

Πολλοί θεωρούν ότι κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι, όπως η μητέρα Tereza γεννήθηκαν ήρωες. Ενώ ήταν μια γυναίκα που την χαρακτήριζε η ανιδιοτελή προσφορά και η αφοσίωση της στους φτωχούς, έζησε κάποιες κρίσιμες εμπειρίες που λειτούργησαν ως καταλυτικός παράγοντας στον φιλανθρωπικό της ρόλο.

Η μητέρα Τερέζα δεν ξεκίνησε από την αρχή να βοηθάει τους φτωχούς. Για πάνω από 20 χρόνια δίδασκε τα πιο πλούσια παιδιά της Καλκούτας, αγνοώντας την φτώχεια και τη δυστυχία που υπήρχε γύρω της. Ένα βράδυ καθώς περπατούσε στο δρόμο άκουσε μια γυναίκα να φωνάζει βοήθεια. Τη στιγμή που η ετοιμοθάνατη γυναίκα έπεσε στα χέρια της, η ζωή της άλλαξε για πάντα. Συνειδητοποιώντας τη σοβαρότητα της κατάστασης, τη μετέφερε γρήγορα σε ένα νοσοκομείο όπου της είπαν να καθίσει και να περιμένει. Ήξερε ότι αν δεν τη φρόντιζαν αμέσως η γυναίκα θα πέθαινε, οπότε την μετέφερε σε άλλο νοσοκομείο όπου και εκεί της είπαν το ίδιο. Η γυναίκα αυτή λόγω της κοινωνικής της τάξης δεν ήταν τόσο σημαντική όσο άλλοι ασθενείς για να ασχοληθούν. Οπότε την πήρε στο σπίτι της και τη φρόντισε ώσπου πέθανε στα χέρια της. Τότε ήταν η καθοριστική στιγμή για τη μητέρα Τερέζα όπου αποφάσισε ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε ξανά σε κανέναν που θα μπορούσε να βοηθήσει και ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να ζουν και να πεθαίνουν με αξιοπρέπεια.

Δυστυχώς, ο ηρωισμός αγνοείται στην εποχή μας, είτε αγνοούμε τους εν δυνάμει ήρωες είτε υποβιβάζουμε αυτούς που υπάρχουν και είτε είναι καινοτόμοι είτε έχουν ξεχωρίσει στον τομέα τους.

Τι σημαίνει όμως «ήρωας» σε μια τέτοια εποχή;

Ήρωας είναι αυτός που θα σταθεί με θάρρος απέναντι στις αξίες και τα πιστεύω του ακόμα και αν έρχεται σε κόντρα με μια κοινωνία που τον αποδοκιμάζει. Κάποιος που ενεργεί έχοντας ένα στόχο που καθρεφτίζει ένα όραμα το οποίο εναρμονίζεται με τα υψηλότερα ιδανικά του και προχωράει προς αυτό παρά τις αντιξοότητες, ενεργώντας με ανιδιοτέλεια και απαιτεί από τον εαυτό του περισσότερα από όσα περιμένουν οι άλλοι.

Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε την οποιαδήποτε δυσκολία αναλάβετε την ευθύνη, ενεργήστε με θάρρος και αντιμετωπίστε την. Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που θαυμάζετε. Πως θα συμπεριφερόταν σε μια ανάλογη κατάσταση;

Μην περιμένετε από τους άλλους, αναλάβετε δράση όπως θα έκανε ένας άνθρωπος που θαυμάζετε. Με το να επιλέγουμε πώς θέλουμε να συμπεριφερόμαστε και να αντιδράμε σε καταστάσεις γινόμαστε οι «ήρωες» της δικής μας ζωής.